Χρήσιμα

Προσεχώς

Social Links

Πήλιουρας, Σωτήρης

Πήλιουρας, Σωτήρης

Sotiris Piliouras

Σωτήρης Πήλιουρας

Τιμητική αναφορά στoν Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης “Η σύγχρονη κιθάρα” (2018)
για το έργο του για κιθάρα “Guitar Poem no.2 – Seascape” 

Γεννήθηκε το 1996 στην Αθήνα. Σπουδάζει κλασική κιθάρα με τη Βάσω Δασούλα, πιάνο με τη Μαρία Πάγκαλη και είναι φοιτητής της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Το 2017 πήρε το πτυχίο του στη κιθάρα με Άριστα. Ασχολείται με τη σύνθεση τα τελευταία χρόνια έχοντας γράψει έργα για κιθάρα, πιάνο καθώς και μελοποιημένη ποίηση.

“Guitar Poem No.2 – Seascape» για κιθάρα

Ο τίτλος Guitar Poem προέρχεται από την ονομασία Symphonic Poem και δηλώνει ένα σόλο κιθαριστικό έργο που έχει ως σκοπό να αποδώσει με μουσικά μέσα εξωμουσικό περιεχόμενο. Είναι ένα μουσικό πείραμα που έχει ως σκοπό τη σύνθεση σύγχρονης κλασικής μουσικής εμπνευσμένη από έργα τέχνης διαφορετικών ρευμάτων και φιλοσοφίας. Στο δεύτερο έργο της σειράς αυτής κιθαριστικών ποιημάτων γίνεται προσπάθεια να αποδοθεί ο πίνακας με τίτλο ‘Seascape’ του Γάλλου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Claude Monet. Το έργο δεν αποσκοπεί στο να συνοδεύσει τον πίνακα, αλλά ο πίνακας αποτελεί πηγή έμπνευσης και χρησιμοποιείται ως κατεύθυνση και αντί τίτλου για τον μουσικό που θα θελήσει να το ερμηνεύσει.

Το πρώτο μέρος είναι ήρεμο και αποδίδει τους κυματισμούς της εικόνας. Είναι αρκετά σύντομο και μέσω του περιγραφικού χαρακτήρα του εισάγει τον ακροατή στο θαλασσινό τοπίο. Στη πορεία του έργου ξανακούγεται το ίδιο μέρος παραλλαγμένο, αυτή τη φορά με ένα άλλο είδος πολύ πιο έντονων και θυμωμένων κυματισμών. Το δεύτερο μέρος είναι πιο γρήγορο και έρχεται να αποδώσει την ένταση και το παιχνίδισμα των αντιθέσεων του πίνακα. Οι έντονες αλλά αρμονικές διαφορές χρωμάτων και υφών συνθέτουν ένα αιχμηρό θέμα που επαναλαμβάνεται σε μορφή ερώτησης-απάντησης μέσα από απότομες αρμονικές αλλαγές. Στο τρίτο μέρος διατηρείται ως πυρήνας το θέμα του προηγούμενου μέρους καθώς και το στοιχείο της επανάληψης αλλά αναπτύσσεται με έναν τελείως διαφορετικό αρμονικά τρόπο. Το θέμα τώρα ηχεί αργά και τραγουδιστά. Τέλος, επαναλαμβάνεται το δεύτερο μέρος και το κομμάτι κλείνει με μία αλληλουχία συγχορδιών σε συνεχόμενο accelerando. Με αυτό το κλείσιμο αποδίδεται η γενική εντύπωση απ’τον πίνακα και συμβολίζεται η φαινομενική απλότητα του ιμπρεσιονισμού.

Σταύρου, Δημήτριος
Σύνθεση
Τσανακαλιώτης, Γιάννης
Πιάνο